Liber beneficiorum dioecesis Cracoviensis (pol. Księga beneficjów lub Księga uposażeń diecezji krakowskiej) – utwór z gatunku liber beneficiorum poświęcony uposażeniu biskupstwa krakowskiego spisany przez Jana Długosza w trzech częściach, z których tylko pierwsza została ukończona, w latach 1470–1480. Stanowi jedno z najwcześniejszych i najważniejszych źródeł piśmiennych do historii Krakowa, Małopolski i Śląska. Przyjęty dziś tytuł został dziełu nadany przez XVII-wiecznych kopistów, natomiast sam Długosz użył określenia regestrum dla każdej z części opisu.
Historia powstania Inicjatywa do sporządzenia wykazu dóbr przypisywana jest samemu Długoszowi, którego brat był wówczas prokuratorem kapituły, lub rzadziej inspiracji kardynała i biskupa krakowskiego Zbigniewa Oleśnickiego jeszcze w 1440. Krystyna Jelonek zwraca uwagę, że biskup nie mógł zlecić rejestru beneficjów klasztornych. Wbrew opinii Stanisława Kurasia Marek Kowalski uważa, że był to pierwszy opis uposażenia diecezji krakowskiej. Powstał w zachowanym kształcie w ósmej dekadzie XV wieku, ale do połowy wieku XIX znany był tylko w manuskrypcie i dotąd nie doczekał się edycji krytycznej. Długosz spisywał go dwukrotnie. Według własnej relacji już w 1440 sporządził pierwotną kopię, która zaginęła. Na pisaniu drugiej spędził od 1470 roku ostatnie 10 lat życia.