Edycja Przeździeckiego jest daleka od spełnienia wymogów wydania naukowego, ponieważ wbrew zapowiedzi wydawcy, Ludwika Łętowskiego, nie oparł drukowanej wersji dzieła na rękopiśmiennym oryginale, ale na XVII-wiecznych odpisach Ptaszyńskiego i Łukasza Groblickiego. Dziewiętnastowieczny edytor usiłował upozorować korzystanie z oryginalnego rękopisu, archaizując nazwy miejscowe i osobowe według własnego uznania. Ponadto wplótł w treść dodatki z XVI i XVII wieku i nie oddał oryginalnego układu graficznego rękopisu, zacierając granicę między pustym formularzem a wypełniającymi go danymi. Uniemożliwia to rzetelne wykorzystanie wydanego drukiem tekstu Długosza jako źródła historycznego.

Kopia edycji Przeździeckiego z ręcznym oznaczeniem ustępów pochodzących od Długosza i jego późniejszych interpretatorów, sporządzonym w 1938 na polecenie Władysława Semkowicza przez Józefa Mitkowskiego znajduje się w Bibliotece Pracowni Nauk Pomocniczych Historii i Źródłoznawstwa UJ.

Edycja Przeździeckiego została przedrukowana w 2017 przez brytyjskiego wydawcę.

Nowa edycja w przygotowaniu Nad kompletną naukową edycją dzieła Jana Długosza pracuje obecnie (2006) wydawca źródeł średniowiecznych Marek Daniel Kowalski.