Podczas obrony Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej w stopniu kapitana był komendantem dzielnicy IV Miejskiej Straży Obywatelskiej we Lwowie. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 13. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Posiadał przydział w rezerwie do 40 Pułku Piechoty we Lwowie. W tym samym roku został przeniesiony z rezerwy do pospolitego ruszenia.
Był inicjatorem i twórcą Związku Oficerów Rezerwy Ziem Południowo-Wschodnich we Lwowie i jego prezesem honorowym. Był syndykiem Miejskiej Komunalnej Kasy Oszczędności we Lwowie, członkiem Związku Adwokatów Polskich i licznych towarzystw, m.in. był pierwszym prezesem Polskiego Związku Kręglarskiego z siedzibą we Lwowie.
Zmarł 1 listopada 1932. Został pochowany w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie. Pozostawił po sobie żonę Janinę z Kunickich Ostaszewską, syna Bronisława i dwie córki: Stefanię i Zofię„Słowo Polskie” 1932 nr 303 z 4 listopada 1932 str 2..