w 1493 i 1496 otrzymał godność seniora rady, a w 1494 i 1496 pierwszego ławnika. Ponadto posiadał on jako właściciel ziemski status królewskiego lennika i pełnił funkcję witryka (ekonoma) kościoła św. Doroty. Do niego należała komora w sukiennicach, słodownia koło kościoła św. Krzysztofa i smolarnia przy Bramie Mikołajewskiej, a ponadto kilka innych nieruchomości. Zmarł w 1499 roku. Po jego śmierci kamienicę odziedziczyła córka Liebste i jej mąż Ludwig Tamme.
W 1671 roku kamienica należała do rodziny von Ebenna, a na początku XVIII w. jej właścicielem był potomek znanej i zasłużonej dla Wrocławia szlacheckiego rodu Fürstów mieszkających we Wrocławiu od połowy XVI wieku, baron Maximilian Ferdinand von Fürst.
W ostatnich 200 latach wielokrotnie zmieniała swoich właścicieli: w XIX wieku należała do kupieckiej rodziny Jäschke, w 1890 była siedzibą Wrocławskiego Banku Wekslowego, w 1900 jej właścicielem został kupiec Labanda, a następnie kupiec Tichauer i kamienicznik Scholz.
Po 1945 W wyniku działań wojennych w 1945 roku kamienica uległa całkowitemu zniszczeniu.