Po zakończeniu I wojny światowej przedostał się do Polski, wstąpił do Legii Oficerskiej w Krakowie, walczył w wojnie polsko-ukraińskiej. 13 grudnia 1918 pod Janowem został ranny w pierś. Został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem stopnia podporucznika. Od stycznia 1919 służył w III batalionie 6 pułku piechoty Legionów. Dowodził 9. kompanią na wojnie z bolszewikami. 14 lutego 1920 został mianowany z dniem 1 lutego 1920 porucznikiem w piechocie.
26 marca 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej. W listopadzie 1921 został odkomenderowany na studia geodezyjne (miernicze) na Wydziale Komunikacji Politechniki Lwowskiej. Ukończył je w czerwcu 1923 i uzyskał tytuł inżyniera geodety. Został zweryfikowany w stopniu kapitana w korpusie oficerów geografów ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W październiku 1923 rozpoczął służbę w Wojskowym Instytucie Geograficznym. Następnie awansowany został na stopień majora geografa ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928. 12 marca 1933 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1933 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów geografów. W maju 1934 został szefem Wydziału Triangulacyjnego WIG, a od maja 1935 do kwietnia 1936 pełnił obowiązki szefa WIG.