Jan Nepomucen Kownacki (ur. 22 grudnia 1893 w Warszawie, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, kawaler Krzyża Walecznych, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się w rodzinie Jana i Albiny z Taubertów. Absolwent szkoły Wawelberga i Rotwanda oraz Wojennej Szkoły Wojskowej w Taszkiencie. Uczestnik I wojny światowej. Żołnierz armii gen. Hallera we Francji. Uczestnik wyprawy kijowskiej i walk o Warszawę.
W 1922 w stopniu porucznika rezerwy był przydzielony do 72 pułku piechoty, a w 1923 do 42 pułku piechotyRocznik Oficerski, Warszawa: MSWojsk., 1923, s. 249, 485.. Kapitan ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 (w 1923 - 1667 lokata w swoim starszeństwie, w 1924 - 1467 lokataRocznik Oficerski, Warszawa: MSWojsk., 1924, s. 425.). W 1934 podlegał pod PKU Łódź Miasto II
W kampanii wrześniowej wzięty do niewoli radzieckiej. Według stanu na kwiecień 1940 był jeńcem obozu w Kozielsku. Między 3 a 5 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD – lista wywózkowa bez numeru z 2.04.1940. Został zamordowany między 4 a 7 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim. Nie został zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943.