Wiktor ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Komorowie i uzyskał stopień oficera w sierpniu 1930. Po ukończeniu szkoły służył w 22 pułku piechoty w Siedlcach w stopniu kapitana. Walczył w czasie kampanii wrześniowej w 22 pułku piechoty w ramach Armii „Pomorze”. Został ranny w nogę w Puszczy Kampinoskiej i wzięty do niewoli. Po aresztowaniu przebywał w szpitalu Polskiego Czerwonego Krzyża na ul. Smolnej 6, skąd na przełomie listopada i grudnia, na wniosek żony, został zwolniony do domu w Siedlcach, by mógł zobaczyć swojego nowo narodzonego syna Marka. Po powrocie do Warszawy okazało się, że więźniowie ze szpitala zostali ewakuowani do obozu dla oficerów tzw. oflagu w Rzeszy. Wrócił wówczas do Siedlec, gdzie prowadził działalność konspiracyjną jako oficer łączności. W latach 1941–1944 był szefem Oddziału V Łączności Komendy Siedleckiego Obwodu ZWZ-AK „Sowa” – „Jesion”. Jedna z radiostacji, za którą odpowiadał, była zlokalizowana we wsi Łepki (gm. Świniarów). Radiostacja ta była wykorzystywana przez cały okres okupacji mimo wielokrotnych prób jej zlokalizowania przy użyciu niemieckiego samolotu Storch. Obsługiwał ją por. łącz. Jan Szklarczyk „Kod”Jerzy Pawlak, Nie walczyli dla sławy i krzyży cz. III, Wydawnictwo Retro-Art, Warszawa 2004, s.