Utwór został wystawiony w Madrycie na początku sezonu teatralnego 1629, a więc w drugiej połowie kwietnia tego roku. Z jego premierą związany był głośny skandal. Pod koniec karnawału 1629 roku Calderón wziął udział w zbrojnym najściu na klasztor trynitarek przy ulicy Cantamarras. Fray Hortensio Parvacino, znakomity ówczesny kaznodzieja, a także poeta i przyjaciel Luisa de Góngory i Lopego de Vegi, potępił z ambony zuchwalców. Dramaturg nie pozostał mu dłużny i sparodiował napuszony styl kaznodziei w aktualnie pisanej sztuce. W pierwszej kwestii gracioso Brito, w Księciu Niezłomnym, dziękuje za abriles y mayos, co Słowacki oddał jakoː Chwała Boguǃ że przecie stoję o własnej sile / Na brzegu, kędy maje widzę i apryle. Parvacino poskarżył się na autora i trupę teatralną do samego króla. Podkreślał w piśmie, że zwrócił się, zgodnie z procedurą do Protektora Szpitali, który sprawował nadzór nad działalnością teatrów publicznych w Madrycie. Na skutek jego interwencji poetę zatrzymano na kilka dni w areszcie domowym. Nakazano mu również usunięcie kwestii padającej z ust pijanego bufona (bufón vinoso), co jednak nie zostało wykonane. Co gorsza sztuka nie schodziła z afisza, ciesząc się nie słabnącym powodzeniem.