W czasie wojny przebywała w Stryszowie u rodziców i udzielała lekcji muzyki. W 1945 zamieszkała w Krakowie i rozpoczęła pracę jako asystentka u prof. Xawerego Dunikowskiego na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. W 1957 była na stypendium we Włoszech. Od 1958 prowadziła samodzielnie pracownię rzeźby. W 1966 została kierowniczką II Katedry Rzeźby, będąc pierwszą kobietą na stanowisku kierownika katedry. Pozostała kierowniczką, aż do przejścia na emeryturę w 1970 r. Na prośbę studentów i studentek w roku akademickim 1970/1971 była promotorką dyplomów i prowadziła konsultacje. Do uczniów Wandy Ślędzińskiej należeli m.in. Wincenty Kućma, Zygmunt Piekacz, Józef Sękowski, Stanisław Lenar, Jan Siek, Teresa Wojtasiewicz-Siek, Helena Łyżwa, Jerzy Nowakowski, Janina Jeleńska-Papp, Aleksander Śliwa, Bogumił Zagajewski. W jej rodzinnym domu w Stryszowie odbywały się okazjonalne spotkania kulturalne, w których brała udział m.in. Wisława Szymborska, Kornel Filipowicz, Hanna Rudzka-Cybisowa, Jacek Puget, Bogusław Schaeffer, Anna Wallek-Walewska i inni. Tworzyła kameralne rzeźby w gipsie, drewnie, w sztucznym kamieniu. Jej dzieła były utrzymane w tradycji realistycznej. Pozostawiła w swym dorobku dzieła rzeźbiarskie, wśród których prym wiodą głównie kobiece studia portretowe.