Ludwik Feliks Zdanowicz (ur. 18 maja 1814 w Datnowie, zm. 26 grudnia 1896 w Wilnie) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy i administrator diecezji wileńskiej.
Biografia Urodził się w rodzinie szlacheckiej na Żmudzi. Ukończył seminarium i Akademię Duchowną w Wilnie. 17 kwietnia 1837 otrzymał święcenia diakonatu, a 12 czerwca 1837 prezbiteriatu z rąk biskupa pomocniczego wileńskiego Andrzeja Benedykta Kłągiewicza. Jego neoprezbiter został wikariuszem parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Widzach oraz kapelanem majątku Cerkliszki hr. Edwarda Mostowskiego. Następnie pełnił funkcje: adiunkta Akademii Duchownej (1839–1842), gdzie wykładał teologię pastoralną i język łaciński oraz w 1841 uzyskał tytuł magistra świętej teologii, profesora Seminarium Duchownego w Wilnie (1842–1844), inspektora Seminarium Duchownego w Wilnie, kaznodziei katedralnego oraz proboszcza parafii św. Jana Chrzciciela w Holszanach (1844–1850), proboszcza parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Trokach (1850–1862), rektora i profesora Seminarium Duchownego w Wilnie (1863–1870).