thumb|Budynek dawnej komory celnej Komora celna – organ administracji państwowej dokonujący kontroli celnej w przedrozbiorowej Polsce i w Królestwie Polskim. Miejsce pobierania cła. Obecnie urząd celny.
Historia Pierwszy dokument mówiący o systemie celnym w Polsce był wydany 7 lipca 1136 r., to jest Bulla gnieźnieńska. Pierwsze polskie taryfy celne pochodzą z przełomu XII/XIII wieku. W XIV wieku królowie Władysław Łokietek oraz Kazimierz Wielki zreorganizowali polską administrację celną i wydali liczne przywileje celne, również zakładali komory celne. W roku 1367 pojawiło się w dokumentach słowo „сło”. W 1477 roku Sejm piotrkowski uchwalił dwie ustawy dotyczące pobierania cła. Szlachta była zwolniona od płacenia cła.
W średniowieczu komory celne znajdowały się w głównych ośrodkach władzy administracyjnej. Znajdowały się na granicach państw i poszczególnych dzielnic, na skrzyżowaniach ważniejszych szlaków handlowych, przy przeprawach rzecznych. Działały na granicach zachodnich (zwłaszcza ze Śląskiem) i w mniejszym stopniu na wschodzie (głównie na Bugu).