Studia prawnicze ukończył w styczniu 1739, został wybrany na semestr letni prepozytem Kolegium Prawniczego. Do 1758 funkcję tę sprawował dziesięciokrotnie, w latach 1750–1762 był ośmiokrotnie dziekanem Wydziału Prawa na początku był wykładowcą prawa rzymskiego. W marcu 1748 uzyskał doktorat obojga praw. W 1749 wskutek reformy prowadzonej przez biskupa Andrzeja Stanisława Załuskiego objął nowa katedrę Prawa Natury i Narodów przedmiot ten wykładał do 1755. W 1743 został sekretarzem rektora, od 1750 był podkanclerzym uczelni dla Wydziału Prawa, od 1756 do 1759 dodatkowo także dla Wydziału Medycznego. W tym okresie zaangażował się także w spór z Jezuitami broniąc pismami polemicznymi monopolu krakowskiej uczelni na kształcenie wyższe. Sukces spowodował, że zdecydowano o jego wyborze na urząd rektora Akademii, który sprawował kolejno przez 3 semestry. W 1733 został w kościele św. Andrzeja w Olkuszu oraz kanonikiem kościoła Wszystkich Świętych w Krakowie. W kapitule tej był kantorem do 1751, kanclerzem w latach 1754–1758, a następnie kustoszem. Przez 18 lat zarządzał jej majątkiemKrzysztof Fokt "'Kazimierz Jarmundowicz" [w:] "Profesorowie Wydziału Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego 1364–1780", tom 1, wyd. 2015, s. 173–175. Od 1738 tytułował się notariuszem apostolskim, w 1747 został proboszczem kościoła św.