Brunon Kopec (ur. 4 listopada 1923 w Zebrzydowicach, zm. 6 grudnia 2003) – polski inżynier mechanik, doc. dr mgr inż., nauczyciel akademicki.
Życiorys Szkołę Powszechną i gimnazjum ukończył w Bielsku-Białej, gdzie kontynuował naukę w Technikum Mechanicznym na wydziale lotniczym. W 1940 roku wyjechał z kraju i do końca sierpnia 1941 roku pracował jako frezer na terenie ZSRR. We wrześniu 1941 wstąpił do organizowanej tam Armii Polskiej. Po przeszkoleniu został przerzucony do Włoch. Przeszedł całą kampanię wojenną na Zachodzie, w tym również bitwę o Monte Cassino. Służbę wojskową skończył jako porucznik w Anglii w 1947 roku. Tam w trybie przyspieszonym zdał maturę i egzamin wstępny na Politechnikę w Londynie.
Studiował na Politechnice Wrocławskiej na Wydziale Mechanicznym, zdobywając dyplom mgr inż. w 1951 roku. Od czerwca 1951 roku podjął pracę, jako konstruktor, w Centralnym Biurze Konstrukcji Mechanicznych w Bytomiu. Już w grudniu 1951 roku został kierownikiem grupy w Zakładach Mechanicznych w Gliwicach – Łabędach, później zostaje przeniesiony w 1953 roku do ZUT Zgoda w Świętochłowicach. Tam szybko awansuje, pracując jako kierownik sekcji, kierownik montażu, kierownik kontroli technicznej i od 1957 roku jako Główny Konstruktor.