Jerzy Gawroński ps. „Skaut” (ur. 19 lutego 1908 w Tulcach, zm. 11 września 1992 w Gorzowie Wielkopolskim) – oficer rezerwy Wojska Polskiego i ZWZ-AK, działacz „Solidarności”.
Życiorys Jerzy Gawroński, syn Roberta, kierownika gorzelni i Emmy, po ukończeniu szkoły podstawowej w Tulcach był uczniem Państwowego Seminarium Nauczycielskiego w Rogoźnie, gdzie w 1929 roku zdał maturę. Następnie ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Piechoty w Śremie. Po ćwiczeniach w 61 pułku piechoty i w 4 pułku strzelców podhalańskich, uzyskał w 1934 stopień podporucznika rezerwy.
W latach 1930–1938 był nauczycielem w szkole powszechnej w Chwałowicach pod Rybnikiem. Jednocześnie działał w śląskim harcerstwie. 1 października 1938 roku zatrudnił się w kopalni węgla w Chwałowicach. W sierpniu 1939 organizował zabezpieczenie akt i sprzętu harcerskiego w Chwałowicach, tworząc zawiązek drużyny konspiracyjnej. Zmobilizowano go do 1 pułku strzelców podhalańskich, jako dowódcę 6 kompanii z zadaniem obrony linii Sanu. Po wkroczeniu Armii Czerwonej przeszedł wraz z pułkiem granicę polsko-węgierską. Został internowany w obozie Györ. Tam organizował służbę informacyjno-propagandową. W październiku zgłosił się do dyspozycji Naczelnika Harcerzy harcmistrza inż. Zbigniewa Trylskiego, który organizował na Węgrzech szkołę dla polskiej młodzieży.