HMS Arno – brytyjski niszczyciel z okresu I wojny światowej. Pierwotnie okręt został zamówiony we Włoszech przez rząd Portugalii i zwodowany 22 grudnia 1914 roku jako NRP „Liz” w stoczni w Genui. W trakcie wyposażania jednostka została zakupiona przez Wielką Brytanię i weszła w skład Royal Navy w czerwcu 1915 roku, już jako HMS „Arno”. Okręt zatonął w rejonie Dardaneli 23 marca 1918 roku, po kolizji z innym brytyjskim niszczycielem – .
Projekt i budowa Projekt przyszłego HMS „Arno” bazował na budowanych dla Regia Marina niszczycielach typu Soldato. Okręt różnił się jednak od pierwowzoru podniesionym pokładem dziobowym, powiększonym pomostem bojowym, dwoma kominami zamiast trzech i odmiennym rozmieszczeniem wyrzutni torped.
„Arno” zbudowany został w stoczni w Genui na zamówienie Marinha Portuguesa. Stępkę okrętu położono w 1913 roku, a zwodowany został jako NRP „Liz” 22 grudnia 1914 roku.
Dane taktyczno-techniczne „Arno” był niewielkim niszczycielem o długości między pionami 70,1 metra, szerokości 6,71 metra i zanurzeniu 2,14 metra. Wyporność standardowa wynosiła 600 ton, a pełna 750 ton. Okręt napędzany był przez dwa zestawy turbin parowych systemu o łącznej mocy 8000 KM, do których parę dostarczały cztery kotły Yarrow.