Nota ta podaje datę śmierci Judyty czeskiej (24 grudnia), nazywając ją jednak królową, który to tytuł przysługiwał jedynie wdowie po królu Salomonie. Badacz nadaje większe znaczenie dacie dziennej, uznaje więc Judytę czeską za bardziej prawdopodobną donatorkę. Na donatorkę Księżnicy wskazuje jednoznacznie dokument legata Idziego z Kodeksu dyplomatycznego klasztoru tynieckiego. Choć sam dokument jest falsyfikatem, fakt tej fundacji według historyka zasługuje na wiarę.
Autor omawia również kwestię nadań Salomei: dla opactwa w Mogilnie, klasztoru w Trzemesznie i opactwa w Zwiefalten. Badacz zastanawia się nad wyborem obdarowanych klasztorów, zwłaszcza leżącego poza władztwem Piastów Zwiefalten. Rozważa związki nadań księżnej z polityką wsparcia . W tym kontekście przedstawia materiał komparatystyczny dotyczący wspierania reform klasztornych przez monarchinie.
Osobno omówione zostają księgi religijne i hipotezy ich ufundowania przez żony polskich władców. W tym kontekście historyk analizuje Sakramentarz tyniecki, Ewangeliarz emmeramski, gnieźnieński i płocki oraz Psałterz Egberta stanowiący część Kodeksu Gertrudy.