W 1659 roku budynki zostały zniszczone przez pożar. Pod koniec XVII pośrodku działki wzniesiono drewnianą synagogę zwaną Synagogą Krajową. Budynek był dwukondygnacyjny, od strony frontowej miał ganek prowadzący na tzw. babiniec, pokryty był dachem mansardowym z facjatą. Synagoga mogła pomieścić sześćdziesięciu mężczyzn i pięćdziesiąt kobiet i do XIX wieku była główną synagogą w mieście oraz siedzibą naczelnego rabina Śląska i Wrocławia. W 1744 roku Fryderyk II wyznaczył pasaż Pokoyhofa jednym z czterech zajazdów dla kupców żydowskich (obok zajazdów „Szkoła Szermiercza”, „Pod Złotym Kołem” i „Pod Złotym Jelonkiem”), zatwierdzając zwyczaj mający dłuższą metrykę. Dnia 21 czerwca 1749 roku podczas Jarmarku Świętojańskiego nad miastem przeszła burza, podczas której jeden z piorunów trafił w basztę między Bramą Świdnicką i Mikołajską, w której składowano proch. Wybuch zniszczył niemal cały południowo-zachodni kwartał miasta oraz kamienicę Pokoyhof.
W pierwszej połowie XIX wieku wzniesiono murowaną trzykondygnacyjną kamienicę od strony ulicy św. Antoniego. W 1910 roku, na zlecenie "Towarzystwa Budowy Pokoyhof" (niem. Pokoyhofbaugesellschaft), pasaż Pokoyhofa został gruntownie przebudowany. Jego projektantami byli architekci Karl Heintze i Max Mathis.