Wewnątrz budynek był dwutraktowy o wąskim korytarzu rozdzielającym małe pokoje.

W 1896 roku budynki zostały opuszczone, a w marcu 1897 wystawione na sprzedaż. W maju tego samego roku budynki za kwotę 350 tysięcy marek (wyjściowa kwota licytacyjna wynosiła 900 tys. marek) zakupiła spółka górniczo-hutnicza Georg von Giesche’sche Erben oraz hrabia Franz Xawery von Ballestrem, który zobowiązany był do pokrycia połowy kosztów. We wrześniu były już gotowe plany projektu nowej zabudowy wykonane przez wrocławskiego architekta Roberta Hönscha. Warunkiem uzyskania zgody na wzniesienie nowych budynków było wystawienie dwóch reprezentatywnych elewacji. Koszt ich wykonania był bardzo wysoki, przez co zarząd spółki postanowił zrezygnować z planów budowy, a drugą połowę posiadłości sprzedać Franzowi von Ballestremowi.