Alfred Furmański ps. „Maciej”, nazwisko okupacyjne Józef Hoffmann (ur. w Zasławiu, zm. 12 sierpnia 1944 w Żabikowie) – oficer Wojska Polskiego, WTOP i AK.
Życiorys Alfred Furmański, syn Józefa i Franciszki, w czasie rewolucji bolszewickiej wraz z matką przeniósł się do Siedlec i tam po skończeniu szkoły powszechnej uczęszczał do gimnazjum. Potem przeniósł się do Warszawy. Odbył służbę wojskową w 61 pułku piechoty i ukończył szkołę podoficerską. Wstąpił do szkoły podchorążych dla podoficerów zawodowych. Po ćwiczeniach w Bydgoszczy został dowódcą plutonu.
W 1939 brał udział w bojach odwrotowych na odcinku Kutno-Sochaczew i w obronie Warszawy. Dowodził wówczas plutonem zwiadu kolarskiego, a w Warszawie kompanią 61 Pułku Piechoty. W tym samym roku został osadzony przez Niemców w oflagu XIB, w Brunszwiku. W czasie transportu do oflagu IIC w Woldenburgu zbiegł z transportu kolejowego w Palędziu pod Poznaniem 22 czerwca 1940. Schronienia i pomocy udzieliła mu łączniczka ZWZ, Gertruda Stankiewicz, która ulokowała go we wsi Dąbrowa. Następnie Furmański został zaopatrzony w fałszywe dokumenty na nazwisko Józef Hoffmann i w lipcu 1940 przerzucony jako robotnik rolny do Podgaju, w powiecie średzkim. Tam pomocy udzielił mu Michał Matłowski. Następnie skontaktował się z Konradem Latanowiczem ("Profesor").