Gdy siogun podjął próbę zaprowadzenia harmonijnego współżycia do pełnych napięć relacji pomiędzy gałęziami rodu z Kamakury i Kioto, przysłużył się siogunowi pomagając w założeniu Shōkoku-ji oraz zaaprobował system Pięciu GórRed. Yusen Kashiwahara, Koyu Sonoda. Sharpers of Japanese Buddhism. Str. 273.
Chociaż występował przeciwko mnichom zen, którzy zajmują się literaturą i studiami konfucjańskimi i oskarżał ich brak wierności wobec zen, sam był znakomitym poetą.
Zarówno on jak i jego brat dharmiczny Zekkai Chūshin, byli nazywani „jasnymi klejnotami literatury Pięciu Gór”.
Prace literackie Kūge Nikkushū (空華日工集) - dziennki Jōkan jūwa ruiju sōon renpōshū (重刊貞和類聚祖苑聯芳集) Kūge nichiyō kufū ryakushū (空華日用工夫略集)
Linia przekazu Dharmy 54/27. Wuxue Zuyuan (1226–1286) (także Foguang) 55/28/1. Mugai Nyodai (1223–1298) mniszka, pierwsza mistrzyni zen 55/28/1. Kōhō Kennichi (1241–1316) Japonia. 56/29/2. Musō Soseki (1275–1351) 57/30/3. Mukyoku Shigen (1282–1359) 58/31/4. Kūkoku Myōō (1328–1407) 59/32/5. Donchū Dōhō (1365–1409) 57/30/3. Shun’oku Myōha (1311–1388) 57/30/3. Seizan Jiei (1302–1369) 57/30/3. Ryūshū Shūtaku (1308–1388) 57/30/3.