Został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany na stopień majora. Według stanu z marca 1921 pełnił funkcję szefa weterynarii w Wojsku Litwy Środkowej gen. Lucjana Żeligowskiego. Później został zweryfikowany w stopniu majora lekarza rezerwy weterynarii ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 był oficerem rezerwowym w Kadrze Okręgowego Szpitala Koni Nr III we Grodnie. W 1934 pozostawał w korpusie oficerów rezerwy weterynaryjnych i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Sanok. W 1934 jako major rezerwy był na liście oficerów pospolitego ruszenia i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Płock. Po przejściu w stan spoczynku zamieszkiwał w Wilnie. Do 1939 prowadził lecznicę dla zwierząt przy ulicy Ostrobramskiej 16 w Wilnie, gdzie był weterynarzem.
Podczas II wojny światowej był majorem Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. Zmarł 9 marca 1942. Został pochowany na polskim cmentarzu przy stacji kolejowej w uzbeckim Kermine (późniejsze miasto Nawoi).
Przypisy
Bibliografia