Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, 23 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony do stopnia porucznika. Walczył w obronie Lwowa. Podczas wojny polsko-bolszewickiej, w sierpniu 1920 brał udział w Bitwie Warszawskiej. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego „Lwów”, a jego oddziałem macierzystym był 12 dywizjon artylerii ciężkiej. Za postawę wykazaną podczas wojny polsko-ukraińskiej, 10 sierpnia 1922 otrzymał order „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie, czytamy m.in.:
Został awansowany do stopnia podpułkownika w artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 służył w 6 pułku artylerii ciężkiej we Lwowie, w tym w 1923 jako oficer nadetatowy przydzielony do Sztabu Głównego pełnił stanowisko szefa Oddziału V Sztabu we lwowskim Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VI. Z dniem 1 listopada 1924 został przydzielony z DOK VI do 6 pac z równoczesnym odkomenderowaniem na roczny kurs doszkolenia w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Z dniem 15 października 1925, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do 6 pac i wyznaczony na stanowisko dowódcy I dywizjonu. 12 kwietnia 1927 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 i 14. lokatą w korpusie oficerów artylerii.