Recepcja krytyczna Przebudzenie spotkało się z negatywnym odbiorem krytyków, piszących dla takich tytułów prasowych, jak: „Wiadomości Literackie”, „Kino”, „ABC”, „Kurier Polski”, „Kurier Warszawski” i „Wieczór Warszawski”. Pokładali oni nadzieje w młodym awangardowym twórcy, który ukazał swój reżyserski talent w bardzo dobrze przyjętym Legionie ulicy (1932). Według Jerzego Toeplitza i Stefanii Zahorskiej porażka produkcji, mającej ambicje artystyczne i podejmującej problematykę społeczną, była bardziej rozczarowująca od wypuszczanych masowo nieudanych i schlebiających niskim gustom komedii i fars. Wśród najpoważniejszych wad recenzenci wymienili pracę reżyserką, w której brakowało koncentracji, samokrytycyzmu i zwięzłego przedstawienia myśli. Toeplitz pisał, że „jeżeli chce się coś mówić, wypowiadać wyraźne zdanie, trzeba trzymać na wodzy temperament, nie być gadatliwym, umieć się streszczać i umieć jasno formułować swe myśli, a nie bełkotać, nie jąkać się i nie robić błędów logicznych i gramatycznych”. „Gadatliwość” uwidoczniła się w zbyt dużej liczbie alegorii i symboli, co wiązało się z inspiracjami twórców sowiecką szkołą filmową.