Ammian Marcelinus opisywał, że zaraza sięgała "od samych granic perskich aż po Ren i Galię". Zgodnie z przekazem Kasjusza Diona zaraza wybuchła za panowania Kommodusa, w 189 – być może mowa tu o drugiej fali epidemii. Według niektórych badaczy zaraza mogła utrzymywać się na terenie Imperium nawet do 270.
Galen w swojej pracy De methodo medendi relacjonował, że charakterystycznym objawem zarazy była czarna, wrzodowata wysypka na ciele. Lekarz zauważał, że owa egzema pojawiała się po dziewięciu dniach i pokrywała całą skórę. Następnie wskazywał on na biegunkę jako objaw charakterystyczny choroby. Wśród innych objawów wymieniał kaszel, wymioty, bóle żołądka i cuchnący oddech, zauważał jednak, że te przypadłości występowały tylko u części chorych. Historyk Herodian, opisując przebieg epidemii w stolicy, wzmiankował, że choroba zabijała zarówno zwierzęta, jak i ludzi.
Szacunki historyków odnośnie do śmiertelności zarazy znacznie się między sobą różnią;