20 czerwca 1435 rozpoczął starania o krakowską kanonię katedralną, komplikacje na soborze oraz procesy spowodowały, że o kanonię krakowską spory ciągnęły się do 1447. We wrześniu 1440 zapadła w Bazylei decyzja o wysłaniu do Polski poselstwa w sprawie złożenia przez Kościół polski obediencji soborowi. Stanisław Sobniowski znalazł się w jego składzie jesienią 1441 przedłużono mu upoważnienie prolongujące jego funkcję posła soborowego do Polski. Przebywał głównie w Krakowie. Brał udział w posiedzeniach kapituły katedralnej krakowskiej, jak również w posiedzeniach kapituły kolegiaty św. Floriana, powrócił do pracy na Akademii Krakowskiej gdzie w semestrze letnim 1446 pełnił funkcję rektora. Sporadycznie bywał w Płocku, uczestnicząc tu w kapitułach generalnych ostatecznie zrezygnował z godności kanonika płockiego w 1448. 17 grudnia 1447 został mianowany protonotariuszem apostolskim. W ostatnich latach życia prowadził przewlekłe procesy w konsystorzu krakowskim o należące do niego dziesięciny we wsiach województwa krakowskiego. Zmarł zapewne w Krakowie między 15 a 20 listopada 1454, kiedy to egzekutorzy jego testamentu podjęli działania w sprawie pozostawionego przez niego majątku.
Przypisy