Jan z Dąbrówki inna forma nazwiska: Jan Dąbrówka (ur. ok. 1400 w Dąbrówce, zm. 11 stycznia 1472 w Krakowie) – filozof, teolog, prawnik, profesor i rektor Akademii Krakowskiej.
Życiorys Pochodził z Dąbrówki na Kujawach. Na Akademię zapisał się w 1420, w 1421 uzyskał stopień bakałarza, a w 1427 magistra nauk wyzwolonych.
Po studiach wykładał retorykę na Wydziale Sztuk Wyzwolonych w latach 1427–1433, a w 1433 pełnił funkcję dziekana tegoż wydziału. Podjął następnie studia teologiczne i prawnicze. W latach 1434–1436 napisał pierwsze swe wielkie dzieło Komentarz do Kroniki Polskiej Mistrza Wincentego zwanego Kadłubkiem. Komentarz jest nazywany pierwszą książką naukową napisaną w Polsce, a zarazem pierwszym rodzimym podręcznikiem akademickim i szkolnym. W 1434 uzyskał stopień bakałarza teologii. Od 1439 do 1441 wykładał na Wydziale Teologii Sentencje Piotra Lombarda. Pisząc komentarz do Sentencji Piotra Lombarda, ukończył studia prawnicze uwieńczone doktoratem ok. 1440. W 1449 uzyskał doktorat z teologii, od 1450 był profesorem na Wydziale Teologii. W latach 1458–1465 pełnił też funkcję wicekanclerza krakowskiej uczelni, 9-krotnie był wybierany na stanowisko rektora Akademii, po raz pierwszy w 1446, ostatni raz w 1471. W 1464 wszedł w skład komisji mającej za zadanie gruntowną reformę statutów Akademii oraz jego wydziałów.