thumb|Kadra oficerska 14 pułku piechoty w II połowie 1928 roku. Od prawej siedzą (I rząd od dołu): kpt. Stanisław Pietrzyk, kpt. Emil Zawisza, mjr Julian Czubryt, ppłk lek. Ewaryst Wąsowski, ppłk Ignacy Misiąg, mjr Mikołaj Świderski, kpt. Stanisław Trojan, kpt. Ludwik Wlazełko i kpt. Józef Tkaczyk. W II rzędzie od dołu jaki drugi z prawej stoi kpt. Jan Kowalczuk. thumb|Tabliczka przy Katyńskim Dębie Pamięci mjr Jana Kowalczuka-Obniskiego we włocławskim Parku im. W. Łokietka. Jan Kowalczuk (ur. 13 czerwca 1893 w Drohiczynie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Stanisława i Zofii z Jurczuków urodzony w Drohiczynie nad Bugiem. Podczas I wojny światowej walczył w armii Imperium Rosyjskiego. Od 1 listopada 1916 służył w 1 Kaukaskiej Brygadzie Zapasowej, a od 27 czerwca 1917 w 2 Kaukaskim pułku pogranicznym, na stanowisku dowódcy plutonu. Z dniem 8 marca 1918 został dowódcą plutonu w 2 Ormiańskim pułku strzelców. Od połowy 1918 pełnił służbę w 4 Dywizji Strzelców Polskich dowodzonej przez gen. Lucjana Żeligowskiego, jako dowódca plutonu karabinów maszynowych (był dwukrotnie ranny).