Następnie bada nowy imperializm od roku 1884 do wybuchu I wojny światowej, który wyrósł z kolonializmu „na gruncie sprzeczności między systemem państw narodowych a rozwojem gospodarczym i przemysłowym w ostatnich trzydziestu latach XIX wieku”. Pokazuje też pojawienie się rasizmu jako ideologii u Burów na początku XIX wieku. Ostatnia część pracy to analiza ruchów totalitarnych, skoncentrowana na nazistowskich Niemczech i stalinowskiej Rosji. Arendt omawia przekształcanie klas w masy, rolę propagandy w radzeniu sobie ze światem nietotalitarnym oraz użycie terroru, niezbędnego dla tej formy rządów. Podkreśla też znaczenie mentalności motłochu w rozwoju ruchów totalitarnych. Autorka sugeruje też, że indywidualna izolacja i samotność są warunkami wstępnymi do totalitarnej dominacji. Arendt analizuje kryzys cywilizacji zachodniej, podkreślając negatywny wpływ sfery ekonomicznej na zachodzące przemiany społeczne, co dało podłoże dla ideologii totalitarnej.