Najwyższym punktem krzywej objętości, jaką może osiągnąć konsument jest tym, który ledwo dotyka ograniczenia budżetowego. Punkt, w którym ta krzywa obojętności dotyk ograniczenia budżetu nazywa się optymalnym. Mimo tego, że konsument wolałby osiągnąć punkt A, nie może sobie na to pozwolić, gdyż punkt ten leży poza jego ograniczeniem budżetowym. Może on jednak pozwolić sobie na punkt B, jednak ten punkt ma mniejszą krzywą objętości, a co z tego wynika zadowala konsumenta w mniejszym stopniu. Konsument wybiera punkt dotyczący jego ograniczenia budżetowego, które leży na najwyższej krzywej obojętności. W tym momencie, nazywanym optimum, marginalna stopa substytucji jest równa cenie względnej dwóch towarów. Zauważmy, iż optymalne nachylenie krzywej obojętności jest równe nachyleniu ograniczenia ruchu. Mówimy, że krzywa obojętności jest styczna do ograniczenia budżetowego.
Dokonując wyboru konsumpcji, konsument kieruje się względną ceną dwóch towarów, a następnie wybiera optimum, w którym jego krańcowa stopa substytucji jest równa tej relatywnej cenie.