Wtedy też młoda autorka zainteresowała się hiszpańskimi obyczajami narodowymi, co odzwierciedla się w jej twórczości.
W 1816 roku, w wieku dziewiętnastu lat, Böhl de Faber poślubiła kapitana Antonio Planellsa. Owdowiała już rok później, gdyż zginął on w Portoryko, gdzie został oddelegowany. Po czterech latach ponownie wyszła za mąż, za hrabiego Francisco Ruiz del Marco. Małżeństwo zamieszkiwało na zmianę pałac w Sewilli oraz wiejską posiadłość w Dos Hermanas. Cecilia zdecydowała się tam pozostać po śmierci męża w 1835 roku.
Podczas podróży do Paryża w 1836 r. poznała wielką miłość swojego życia – Federica Cuthberta, którego opisała w utworze Clemencia (1852), nadając mu tożsamość sir George’a Percy.
W 1837 r. zawarła trzecie i ostatnie małżeństwo. Jej wybranek, Antonio Arrom de Ayala, był znacznie młodszy i miał poważne problemy ze zdrowiem. W czasie ich małżeństwa intensywnie poświęcała się twórczości literackiej. Debiutowała w 1849 r. w wieku 53 lat, przyjmując pseudonim Fernán Caballero. Po tym jak Arrom de Ayala popełnił samobójstwo, w 1857 roku, osiadła na stałe za zgodą królewską w Alkazarze w Sewilli, gdzie pozostała aż do swojej śmierci.