Jego głównym dziełem jest praca Anle ji (Zbiór esejów o Czystej Krainie). Głównym tematem roztrząsanym przez niego był problem jak w czasach upadku Dharmy ignoranci mogą wejść do Czystej Krainy. Jego odpowiedzią była praktyka nianfo, wywoływania buddy, lub koucheng nianfo, wypowiadania imienia buddy. Gdy ktoś praktykuje nianfo z niepodzielnym umysłem, zło zostanie zwyciężone, wszelkie grzechy wymazane, a dana osoba odrodzi się Zachodnim RajuKenneth Ch’en. Buddyzm in China. A Historical Survey. Str. 346.
Daochuo propagował również wykorzystywanie "pereł Buddy" (佛珠), czyli "różańca", jako środka pomocniczego do liczenia ilości powtórzeń imienia buddy. Wiadomo, że jeden z jego uczniów Daosheng w ciągu tygodnia powtórzył imię buddy milion razy.
Jednym z jego wkładów do buddyzmu Czystej Krainy było stworzenie podziału buddyzmu na dwie Drogi: świętą drogę lub drogę mędrców (wszelkie monastyczne praktyki prowadzące do oczyszczenia umysłu) oraz drogę Czystej Krainy (poleganie na łasce buddy Amitabhy.
Linia przekazu Daochuo (562-645) Daosheng (bd) Shandao (613-681) Daoquan (bd) Huaigan (bd) Shaokang (zm. 805)?
Przypisy
Bibliografia Kenneth Ch’en. Buddhism in China. A Historical Survey. Princeton University Press. Princeton. 1973. Str. 560.
Kategoria:Duchowni buddyjscy epoki Tang Kategoria:Chińczycy epoki Sui Kategoria:Urodzeni w 562 Kategoria:Zmarli w 645