Andrzeja Siemka.
Życie prywatne i rodzina Urodził się w rodzinie polsko-żydowskiej jako syn architekta Piotra Wichy (1946–2006) i psycholożki Joanny Rabanowskiej-Wichy (1946–2015). Jego dziadkami byli komunistyczni politycy pochodzenia chłopskiego i robotniczego, ministrowie w okresie PRL: Władysław Wicha – ze strony ojca, i Jan Rabanowski – ze strony matki. Babkami były Teofila Wicha, z d. Lewin vel. Łaska – ze strony ojca, i Teresa Halina Rabanowska, z d. Auerbach – ze strony matki. Obie były Żydówkami.
Teofila „Tetka” Wicha (1910–2003) była córką Gustawy (Gołdy) i Ignacego (Izaaka) Lewinów, zam. w Warszawie przy ul. Grzybowskiej. Rodzina przyjęła z czasem polskie nazwisko – Łaski. Wicha była członkinią Związku Młodzieży Komunistycznej. Po wyjściu w styczniu 1943 z getta, ukrywała się po stronie aryjskiej, pracując m.in. jako praczka i służąca. Wzięła czynny udział w powstaniu warszawskim, służąc pod pseudonimem „Ziuta” i w stopniu plutonowego w zgrupowaniu „Chrobry II” AK. Po upadku powstania dostała się do niewoli. Z mężem Władysławem, poślubionym przed wojną w kościele ewangelickim, miała dwóch synów – Jerzego (ur. 1936) i Piotra (1946–2006), ojca Marcina. Władysław Wicha spędził wojnę na zachodzie Europy, udawszy się na początku okupacji do Belgii.