Na przełomie lutego i marca 1918 r. Siwers dowodził siłami czerwonych w bitwie pod Tichoriecką. Na przełomie marca i kwietnia stał na czele 5 Armii (przemianowanej następnie na 2 Armię Wydzieloną). Evan Mawdsley wymienia go, obok Michaiła Murawjowa i Jurija Sablina, jako szczególnie utalentowanego dowódcę czerwonych na Ukrainie i w południowej RosjiE. Mawdsley, Wojna domowa w Rosji 1917-1920, Bellona, Warszawa 2004, , s. 58.. Siły czerwonych były jednak zbyt szczupłe, by obronić Donbas przed posuwającą się na wschód armią niemiecką. Również Dońska Republika Radziecka upadła w obliczu uderzenia Niemców i białych (drozdowców) od zachodu i powstania antybolszewickich Kozaków od południaP. Kenez, Red Attack..., s. 131–132.. Od lata 1918 r. Siwers dowodził na Ukrainie brygadą wydzieloną (od września tego roku – 1 Ukraińską brygadą wydzieloną). W grudniu tego samego roku zmarł w Moskwie wskutek rany odniesionej 15 listopada w bitwie pod Żełnowką. Został pochowany w Piotrogrodzie na Polu Marsowym.
Przypisy
Bibliografia P. Kenez, Red Attack, White Resistance: Civil War in South Russia 1918, New Academia Publishing, Washington DC, .
Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Zmarli w 1918 Kategoria:Pochowani na Polu Marsowym w Petersburgu Kategoria:Czerwoni (wojna domowa w Rosji) Kategoria:Bolszewicy Kategoria:Członkowie Czerwonej Gwardii (Rosja)