Kampanila ma 26 wysokości i dzwony napędzane ręcznie.
Wnętrze W przeciwieństwie do innych weneckich kościołów San Polo nigdy nie został całkowicie przebudowany, zachował więc oryginalne, trójnawowe założenie, typowe dla architektury wenecko-bizantyńskiej. Liczne zmiany sprawiły jednak, iż nie jest to budynek jednorodny stylistycznie. W czasie pierwszej przebudowy (XIV i XV wiek) pojawiły się w nim elementy gotyckie: ornamenty, ostrołuki w nawach i rozeta na fasadzie, a w bocznej ścianie monoforia i portal, przypisywany Bartolomeo Bonowi. Przebudowa z lat 1804–1838 miały charakter klasycystyczny; w jej trakcie wymieniono kolumny nawy głównej i zamurowano niektóre otwory okienne, przebijając jednocześnie inne. Została przebudowana apsyda, zyskując plan półośmiokąta i łukowo zakończone okna. W wyniku XX-wiecznej rekonstrukcji usunięto zbędne, XIX-wieczne ozdoby przywracając częściowo elementy XV-wieczne, w tym strop w kształcie stępki statku, analogiczny do tych, jakie mają kościoły San Giacomo dall’Orio i Santo Stefano.
Dzieła sztuki Oratorio del Crocifisso mały|240px|left|Oratorio del Crocifisso – wnętrze