miejsce w klasyfikacji generalnej w klasie standard, co potwierdziło słuszność przyjętych założeń konstrukcyjnych.
Kolejne trzy egzemplarze serii informacyjnej SZD-24B, o znakach rejestracyjnych od SP-2241 do SP-2243, oblatano w styczniu i lutym 1961 roku. Usunięte zostały wady stwierdzone podczas lotów na SZD-24A, zmieniono też konstrukcję skrzydła i usterzenia oraz powiększono o 10% usterzenie poziome.
Wszystkie pięć egzemplarzy intensywnie testowano w Centrum Szybowcowym w Lesznie. Zebrane doświadczenia zostały wykorzystane do przygotowania produkcji seryjnej. Produkcję szybowców seryjnych, oznaczonych SZD-24C Foka, rozpoczęto w Zakładach Szybowcowych we Wrocławiu. Pierwszy egzemplarz, o znakach SP-2364, został oblatany we wrześniu 1961 roku przez Adama Zientka. W stosunku do poprzednich egzemplarzy zmieniono konstrukcję skrzydła, dodano instalację tlenową, zmienioną konstrukcję tablicy przyrządów, wprowadzono zmiany w konstrukcji podwozia, skróceniu uległy hamulce aerodynamiczne. Szybowców w tej wersji wyprodukowano ok. 100 sztuk, z czego blisko połowę wyeksportowano. Opracowano nowatorską konstrukcję skorupowo-przekładkową skrzydła oraz technologię klejenia stalowych okuć głównego dźwigara.