Luís Mendes de Vasconcellos (ur. ok. 1542, zm. 7 marca 1623) – portugalski szlachcic, służący jako kolonialny gubernator Angoli Portugalskiej w latach 1617–1621, 55. wielki mistrz zakonu św. Jana w latach 1622–1623.
Życiorys Urodził się w mieście Évora w Portugalii ok. roku 1542. Był synem Francisca Mendesa de Vasconcelos i jego żony Isabel Pais de Oliveira.
W roku 1617 Vasconcellos został gubernatorem portugalskiej kolonii Angoli. Jako gubernator planował podbój całego królestwa Ndongo i sąsiednich regionów aż do Mozambiku. Podboje zamierzał finansować dzięki zyskom z handlu niewolnikami. Utworzył armię złożoną z Portugalczyków, ich niewolników, lokalnych band tubylczych i przyjaznych wobec Portugalczyków wodzów lokalnych plemion. W 1618 roku wojsko Vasconcellosa dotarło do stolicy Ndongo Kabasy, armia splądrowała i zniszczyła miasto, wymordowała mieszkańców. Ze względu na chorobę był zmuszony powrócić do Luandy, przekazał przywództwo nad armią swojemu 19-letniemu synowi João, który podbił sąsiedni kraj Matamba, a następnie, w 1621 roku, wycofał się z Ndongo. Podczas swoich trzyletnich rządów jako gubernator sprzedał w niewolę około 50 000 Angolczyków i wysłał ich statkami do obu Ameryk.