był w Szkole Podchorążych. W Noc Listopadową z 29 na 30 listopada 1831, podczas której doszło do wystąpienia zbrojnego podchorążych ze Szkoły Podchorążych, nie poparł insurgentów, niemniej wkrótce podpisał akces powstańczy obywateli wschodnich terenów byłej Rzeczypospolitej: Litwy, Wołynia, Podola i Ukrainy. Dyaryusz Sejmu z R. 1830-1831, wyd. Michał Rostworowski, Tom 1, Kraków 1907, str. 172-174 Dnia 10 grudnia 1830 został podporucznikiem w Drugim Pułku Ułanów.Robert Bielecki, Słownik biograficzny oficerów powstania listopadowego, t. 3, Warszawa, 1998, str. 244
3 marca 1831 roku bohatersko poległ w szarży kawaleryjskiej podczas zwycięskiej dla powstańców bitwy pod Kurowem. Według świadków ”jednym szwadronem zdecydował tę bitwę, okrył się sławą i głowę swoją położył."(Eustachy Iwanowski), "Pamiątki polskie z różnych czasów przez E. Helleniusza”, t. 2, Kraków 1882, str. 611
Generał Józef Dwernicki zaznaczył w swoim raporcie, że „mężny ten oficer zakończył chwalebnie życie, wymawiając: umieram szczęśliwie, bo przy nas zwycięstwo"Dziennik Powszechny Krajowy, nr 65, 7 marca 1831, s. 3, a jego bohaterstwo wspominał jeszcze długo po bitwie.“Jeszcze jedno wspomnienie o jenerale Dwernickim”, w: Dziennik Literacki (Lwów), nr 2 z dn. 5 stycznia 1858, str.