Według Feliksa Poradowskiego pod Kurowem „Ostaszewski jednym cięciem pałasza zwalił majora moskiewskiego z konia, a drugim na odlew jakiegoś dragona starego z kilkoma szewronami. Wówczas jednak zaczęła się rzeź formalna; Ostaszewskiego rozsiekali na miejscu, a z naszych wkrótce połowa leżała na ziemi […]. Wtem zahuczało ‘hurra’ naszych, pędzących nam na pomoc […]. Zwycięstwo było kompletne, chociaż drogo okupione utratą dzielnego naszego Ostaszewskiego.”Zbiór pamiętników do historyi powstania polskiego z roku 1830-1831, nakładem dra Tomasza Rayskiego, Lwów 1882, str. 438-439 Zanim oddał ducha zdążył jeszcze zapytać nadbiegających towarzyszy, czy zdobyli armaty rosyjskie, a uzyskawszy potwierdzenie odrzekł: „To dobrze; bądźcie zdrowi koledzy” i po tych słowach skonał.(Eustachy Iwanowski), "Pamiątki polskie z różnych czasów przez E. Helleniusza”, t. 2, Kraków 1882, str. 612-613
Pod Kurowem zgrupowanie kawaleryjskie gen. Dwernickiego postępujące szosą puławską za rosyjską kolumną stoczyło w pobliżu miasteczka bój, w wyniku którego zdobyło sześć dział i wzięło 85 jeńców. Szarża polskiej kawalerii na czele z porucznikiem Ostaszewskim, a następnie manewr oskrzydlający piechoty, rozbiły rosyjskie oddziały.