III wojna Już jako konsul podczas II wojny z Mitrydatesem Lukullus wraz z Aureliuszem Kottą (drugim konsulem) stanął na czele armii rzymskiej na Wschodzie. Mając pod sobą wojska liczące 35 tysięcy żołnierzy, rozpoczął marsz z Cylicji przez Frygię ku Pontowi. Nie zbudował ani nie zebrał floty wojennej, pomimo że senat był skłonny przeznaczyć na to środki. Odmówił jako zwolennik zasady, iż sprzymierzeńcy Rzymu muszą przychodzić mu z pomocą w potrzebie. Na wieść o oblężeniu Chalkedonu, w którym zamknął się Kotta z armią, przez wojska Mitrydatesa, pośpieszył ze swoją armią na odsiecz. Zmusiło to Mitrydatesa do odstąpienia od oblężenia.
Następnie Lukullus pokonał armię pontyjską pod Kyzikos (obecnie Kadikóy) w 73 p.n.e. Mitrydates z resztkami swoich wojsk ewakuował się morzem do Lampsakos. Lukullus dotkliwie odczuwał brak floty i dostrzegł niebezpieczeństwa związane z działalnością floty pontyjskiej. Sam był doświadczonym dowódcą floty i w całej pełni doceniał jej rolę w wojnie, stąd też z wielką energią przystąpił do tworzenia floty rzymskiej, ściągając okręty ze sprzymierzonych miast azjatyckich.