Pepita Jiménez – debiutancka powieść hiszpańskiego pisarza Juana Valery, po raz pierwszy wydana w 1874 roku.
Fabuła Akcja powieści toczy się w małej miejscowości andaluzyjskiej w XIX wieku. Luis de Vargas, młody seminarzysta, powraca do rodzinnej wioski po studiach w wielkim mieście. Będąc absolwentem seminarium a ponadto synem kacyka wzbudza podziw i uznanie mieszkańców wioski. Znajome kobiety pragną się nim zajmować i uznają go za świętego. W czasie pobytu w wiosce, młodzieniec pewny swego powołania pragnie skupić się na dalszym rozwoju duchowym i przygotowaniu się do kapłaństwa. Z drugiej jednak strony jego ojciec dba o to, by chłopak poznał również rozrywki jakie oferuje tutejsze życie. Luis początkowo niechętnie uczy się zwyczajów i krytykuje zacofanie wiejskiej ludności. Zachowanie prostych ludzi razi młodzieńca, który powrócił ze studiów. Z biegiem czasu docenia jednak niektóre umiejętności, jakie posiada to społeczeństwo, przekonuje się do nich i pragnie im dorównać. Najsilniejszym przeżyciem dla Luisa jest poznanie młodej wdowy Pepity Jiménez, która cieszy się szacunkiem i pochlebnymi opiniami w całej wsi. Jest to piękna dziewczyna, która została wydana za mąż za starszego człowieka z polecenia swojej matki. Posłuszna i pełna pokory Pepita godzi się z losem i wiernie opiekuje swoim mężem aż do jego śmierci.