Inskrypcje Inskrypcje na monetach kuszano-sasanidzkich umieszczano w języku pahlawi, baktryjskim i sporadycznie alfabetem brahmi. Każdy z królów zapisywał na awersie swoje imię z tytulaturą „Kuszanszach” (czyli „Król Kuszanów”). Na rewersie widniała nazwa mennicy oraz rok panowania władcy, w którym wybito monetę. mały|Srebrna moneta Hormizda I z mennicy w Merwie Mennice W państwie kuszano-sasanidzkim użytkowano mennice dawniejszego pochodzenia, założone jeszcze w królestwie Kuszanów. Lokowane przy głównych ośrodkach handlowych, specjalizowały się w emisjach tylko z jednego kruszcu. Mennice wypuszczające złote dinary często wspomagane były przez mniejsze pracownie miejscowe, przeznaczone dla wytwarzania monet miedzianych. Istnieje przypuszczenie, że określone mennice biły monety typowe tylko dla swego regionu. Nasuwa to wniosek, że władcy kuszano-sasanidzcy mogli równoległe sprawować współrządy nad różnymi prowincjami. Do najważniejszych i najbardziej znanych mennic ich państwa należały: Merw, Herat, Balch (dawna Baktra) oraz w Gandharze na południu kraju.