Na dzień 23 marca 1939 roku zajmował 25. lokatę wśród kapitanów korpusu piechoty w swoim starszeństwie i nadal pełnił służbę jako adiutant batalionu KOP „Krasne”. Na stanowisku tym pozostawał do czasu ogłoszenia mobilizacji (jego przydział mobilizacyjny pozostaje nieznanyWedług części źródeł we wrześniu 1939 roku objął stanowisko adiutanta II batalionu 207 pułku piechoty rezerwowego i uczestniczył w obronie Lwowa. Niewykluczone jest również, że walczył w składzie odtworzonego – z rekrutów i rezerwistów w garnizonie Krasne – batalionu KOP „Krasne”, wchodzącego w skład pułku KOP „Wilejka”. Batalion KOP „Krasne” odtworzony został po włączeniu batalionu etatowego w skład 207 pprez. (z 35 Dywizji Piechoty Rezerwowej), jako jego II batalion.).
W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku – po agresji ZSRR na Polskę – w bliżej nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Przetrzymywany był w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany potajemnie w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 roku mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD, pod poz.