W autos symboliczne są zresztą nie tylko postaci, ale także cała akcja. Dramaturg zastrzegał się bowiem w Roku Świętym w Madrycie (El ano santo en Madrid)ː mówię nie w zewnętrznym, lecz w wewnętrznym sensie. Akcja autos tylko pozornie wychodzi naprzeciw oczekiwaniom publiczności wychowanej na dramatach płaszcza i szpady, w istocie bowiem rozgrywa się w świecie idei i wartości moralnych. Calderón nie dba o życiowe prawdopodobieństwo akcji, ale o jej głębszy filozoficzno-teologiczny sens. Dlatego przekracza bez wahania Arystotelesowską zasadę jedności czasu i miejsca, replikując w Pierwszym i drugim Izaakuː alegoryczne fantazje nie mają czasu ni miejsca. Jeśli w Las Ordenes Militares (Zakonach Rycerskich) wprowadza obok siebie na scenę Jozuego, Mojżesza, Hioba, Dawida, Izajasza, św. Jakuba i św. Bernarda, to dlatego że wszyscy oni mają ze sobą wiele wspólnego w sensie metafizycznym. Właściwym żywiołem autos jest metafizyka, sprawy Boga, który istniał przed stworzeniem świata i będzie istniał po jego końcu. Rzeczywistość utworów zostaje wpisana w logikę Eucharystii, która jako symbolum unitatis istnieje w pozaczasowej jedności.