„ustawy McKinleya” z 1890 roku, która podnosiła cła na produkty przemysłowe i żywnościowe, natomiast znosiła je na cukier. Rok wcześniej ubiegał się o stanowisko spikera Izby Reprezentantów, którego jednak nie uzyskał, przegrywając z Thomasem Reedem. Po utracie mandatu w Izbie Reprezentantów został wybrany gubernatorem Ohio i pełnił ten urząd od 11 stycznia 1892 do 13 stycznia 1896.
Podczas Partii Republikańskiej w Saint Louis przed wyborami w 1896 roku, McKinley uzyskał nominację prezydencką w pierwszym głosowaniu. Dużą zasługę miał w tym jego menadżer – Marcus Hanna, przemysłowiec z Cleveland. Kandydatem na wiceprezydenta został Garret Hobart. Rywalem McKinleya z ramienia Partii Demokratycznej był William Bryan. W głosowaniu powszechnym zwyciężył McKinley, podobnie jak w Kolegium Elektorów, gdzie otrzymał 271 głosów (ok. 60,6%) wobec 176 głosów dla Bryana (ok. 39,4%).