Wygląd Jest to niewielki gryzoń, łatwo mylony z obcą, inwazyjną myszą domową (Mus musculus). Pseudomysz malutka jest od niej nieco większa i cięższa, ma też większe oczy. Jest podobnie ubarwiona do europejskiej myszarki zaroślowej. Jej futro jest ciemnoszare z wierzchu a jaśniejsze od spodu, z białymi końcami; włosy są dość długie i bardzo miękkie. Ogon jest o 10–15% dłuższy niż reszta ciała, ciemnoszary z wierzchu i biały od spodu. Stopy także są białe.
Tryb życia Pseudomysz malutka prowadzi naziemny, nocny tryb życia. Kopie głębokie nory w piasku i miękkich glebach. Jest to zwierzę społeczne, dzielące norę z innymi osobnikami. Nory prawdopodobnie służą też za schronienie podczas pożarów buszu. Podejrzewa się, że umożliwia to tym ssakom osiągnąć szczyt liczebności w 3–5 lat po pożarze, na wczesnym lub pośrednim stadium odradzania się szaty roślinnej. Pożary mogą mieć korzystny wpływ na te zwierzęta, poprzez wymuszanie sukcesji roślinności. W Parku Narodowym Mount William na Tasmanii proponowano nawet wypalanie fragmentów buszu, dla podtrzymania tamtejszej populacji pseudomyszy malutkiej, jeśli w odstępach 7–10 lat nie wystąpiłyby naturalne pożary.