Jan Ławski (ur. 9 stycznia 1926 we wsi Słoczna, powiat Nowogródek, zm. 18 stycznia 2008 w Warszawie) – polski wojskowy, pułkownik WP, oficer polityczny

Życiorys Urodził się w miejscowości Słoczna, powiat Nowogródek. W czasie okupacji należał do radzieckiej partyzantki. Do ludowego Wojska Polskiego wstąpił ochotniczo w 1945 r. W okresie od listopada 1946 do stycznia 1947 brał udział w walkach z podziemiem niepodległościowym o "utrwalenie władzy ludowej". Ukończył podoficerską szkołę łączności lotniczej, pracował na radiostacjach obsługujących Dowództwo Wojsk Lotniczych. Po ukończeniu kursu oficerów polityczno-wychowawczych w 1947 r. został podporucznikiem, a w latach 1948–1950 był instruktorem w 1 Łużyckim Oddziale WOP, a następnie instruktorem i szefem Wydziału w Zarządzie Polityczno-Wychowawczym Dowództwa Wojsk Ochrony Pogranicza w Warszawie. W 1964 r. ukończył studia w Wojskowej Akademii Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego otrzymując tytuł magistra. W latach 1965–1975 służył w Głównym Zarządzie Politycznym WP na stanowisku szefa oddziału. W 1975 r. oddelegowany do Urzędu ds. Kombatantów na stanowisko dyrektora Zespołu Informacji i Współpracy z Zagranicą. W 1975 roku obronił także pracę doktorską w dziedzinie nauk humanistycznych.