TGF-beta wykazuje duże powinowactwo do receptora typu II i cytokina początkowo wiąże się z tym receptorem. Następnie kompleks ligand-receptor typu II łączy się z receptorem typu I, w wyniku czego powstaje kompleks dwóch cząsteczek TGF-betaRI i TGF-betaRII. Po połączeniu receptor typu II fosforyluje reszty seryny i treoniny. Aktywowany receptor fosforyluje białka R-SMAD, które ulegają translokacji do jądra komórkowego. W jądrze komórkowym, wchodząc w kompleksy z innymi białkami, regulując procesy transkrypcji genów. Białka o charakterze represorów lub aktywatorów są niezbędne do regulacji genów przez SMAD, które nie wykazują dużej swoistości wiązania DNA. Rola białek SMAD polega na wyborze transkrypcyjnych koaktywatorów lub korepresorów. Białka SMAD-1, -5, -8 pośredniczą głównie w przekazywaniu sygnału czynnika morfogenetycznego kości BMP, a SMAD-2 i -3 zależą głównie od TGF-beta. Natomiast SMAD-4 jest białkiem łączącym oba szlaki. Białka I-SMAD negatywnie regulują sygnał nTGF-beta poprzez współzawodnictwo z białkami R-SMAD o miejsce wiązania z receptorem lub białkami Co-SMAD. Z kolei SMAD-7 przyłącza do receptorów TGF-beta ligazę ubikwitynową, umożliwiając jego proteosomalną i lizosomalną degradację receptorów. SMAD-6 hamuje natomiast przekazywanie sygnału BMP. SMAD-6 niszczy kompleks SMAD-1-Co-SMAD i powoduje utworzenie nieaktywnego kompleksu SMAD-1-SMAD-6.
Przypisy
Kategoria:Białka