mały|Grób Franciszki Denis-Słoniewskiej na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Franciszka Denis-Słoniewska (ur. 4 października 1907 w Borysławiu, zm. 3 maja 1992 w Warszawie) – polska śpiewaczka operowa, mezzosopran.
Życiorys Córka Michała (1878–1956) i Marii Denisów (Dynysów). W wieku 14 lat występowała w chórze Towarzystwa Śpiewaczego Bojan w Borysławiu. W 1926 roku Józef Stadnik zaangażował ją do Teatru Kooperatywa (dawniej Ruska Besida) we Lwowie. W latach 1928–1941 i 1944–1945 współpracowała jako śpiewaczka z Operą Lwowską. W 1930 roku wyszła za Jana Słoniewskiego, perkusistę operetkowej orkiestry. W pierwszych latach pracy w gmachu opery, rozpoczęła studia w lwowskim konserwatorium, w klasie śpiewu Romana Lubienieckiego. Naukę jednak przerwała i kontynuowała ją dopiero w 1934 roku. Gdy Opera Lwowska po dłuższej przerwie wznowiła działalność, powierzano jej epizodyczne partie solowe w: Fauście Ch. Gounoda (Marta), Cyruliku sewilskim G. Rossiniego (Marcelina), Damie pikowej P. Czajkowskiego (Guwernantka). W 1938 roku wygrała Ogólnopolski Konkurs Stypendystów Min. WRiOP i odtąd śpiewała partie solowe, m.in. w oratoriach oraz w IX Symfonii L. van Beethovena. 22 czerwca 1939 roku w Carmen G. Bizeta (przedstawienie klasy operowej Konserwatorium) odtwarzała rolę tytułową uzyskując dyplom z odznaczeniem.