Podczas kolejnych dwóch wypraw – w latach 1959 i 1962 – uznawany był przez gospodarzy za najlepszego zawodnika turystów, a jego bilans w zespole Lions zamknął się w liczbie czterdziestu dwóch spotkań, w tym trzynastu testmeczów, będących ówczesnymi rekordami, pobitymi jedynie przez WJ McBride'a i wydającymi się nie do osiągnięcia w dobie profesjonalnego sportu.
Od początku lat pięćdziesiątych pojawiał się na sprawdzianach angielskiej reprezentacji, selekcjonerzy preferowali jednak długie podanie Johna Williamsa. Zadebiutował w niej podczas Pucharu Pięciu Narodów 1956, jednak z uwagi na słabą formę był to jedyny występ w tym roku. W kolejnej edycji zagrał jednak we wszystkich czterech meczach, a Anglicy triumfowali w zawodach zdobywając dodatkowo Wielkiego Szlema. W kadrze grał do roku 1962, zaliczając łącznie dwadzieścia cztery testmecze, w tym trzynaście jako kapitan.
Kariera pozasportowa Był selekcjonerem angielskiej kadry, przedstawicielem hrabstwa w Rugby Football Union, a w latach 1976–1977 prezesem krajowego związku, w drugim z nich otrzymując Order Imperium Brytyjskiego w randze Komandora (CBE), w latach osiemdziesiątych pełnił też rolę prezesa klubu Cambridge R.U.F.C..