W 1932 roku została asystentką Fernanda Légera, który pracował wówczas w Académie de la Grande Chaumière (wcześniej od 1925 roku była uczennicą na jego kursie malarstwa). Funkcję tę pełniła do 1955 roku – roku śmierci Légera.
W latach 30. XX wieku wstąpiła do Francuskiej Partii Komunistycznej, w tamtym czasie używała już imienia Nadia. W 1939 roku kierowała grupowymi pracami, takimi jak panneuax wykonane w związku z manifestacją kobiet na rzecz pokoju; w lipcu zorganizowała – w ramach Komitetu Związku Patriotów Radzieckich – wystawę 80 malarzy i rzeźbiarzy rosyjskich. W latach powojennych podawała, że uczestniczyła we francuskim ruchu oporu. W 1945 roku pomagała setkom radzieckich więźniów wojennych wrócić do ZSRR.
W 1948 roku kierowała atelier Légera znajdującym się wówczas w Montrouge – m.in. nadzorowała pracę nad freskami na kongres kobiet w Wersalu. W pierwszej połowie lat 50. XX wieku artystka zaangażowała się we francuską odmianę realizmu socjalistycznego. W 1951 roku brała udział w reprezentującym tego rodzaj twórczość Salonie Jesiennym (występowała wówczas jako Nadia Petrova). Wówczas to 7 prac zostało zdjętych przez francuską policję (m.in.